FW: Thierry Meyssan - Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (ΕΣΣ) συνεχίζει να λάμπει σαν ένα νεκρό αστέρι

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/12/blog-post_29.html#.UN68O-S6d8E

ΣΆΒΒΑΤΟ, 29 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2012

Ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (ΕΣΣ) συνεχίζει να λάμπει σαν ένα νεκρό αστέρι

Thierry Meyssan (μτφ. Κριστιάν)

Ενώ ο γαλλικός Τύπος ανακοινώνει περισσότερο από ποτέ την «επικείμενη κατάρρευση» της Συρίας και τη «φυγή του Μπασάρ αλ-Άσαντ», η πραγματικότητα επί του εδάφους έχει πλήρως ανατραπεί. Παρόλο που το χάος απλώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας, οι «απελευθερωμένες ζώνε» έλιωσαν σαν το χιόνι στον ήλιο. Χωρίς σταθερή μόνιμη βάση, οΕλεύθερος Συριακός Στρατός δεν έχει πια καμία προοπτική νίκης, ενώ η Ουάσιγκτον και η Μόσχα ετοιμάζονται να σημάνουν το τέλος του παιχνιδιού.

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Μόλις εγκριθεί από τη γερουσία, η νέα κυβέρνηση Ομπάμα, θα παρουσιάσει ένα ειρηνευτικό σχέδιο για τη Συρία στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Νομικά, αν και ο Πρόεδρος Ομπάμα διαδέχτηκε τον εαυτό του, η πρώην διοίκηση του έχει τη δυνατότητα μόνο να διεκπεραιώσει τις τρέχουσες υποθέσεις και δεν μπορεί να πάρει σημαντική πρωτοβουλία. 

Πολιτικά, δεν είχε αντιδράσει όταν, στο φόρτε της προεκλογικής εκστρατείας, ορισμένοι από τους συνεργάτες του έκαναν ό, τι μπορούσαν για να αποτύχει η συμφωνία της Γενεύης. Αλλά προχώρησε σε γενικό καθαρισμό μόλις ανακοινώθηκε η επανεκλογή του. 

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο στρατηγός Ντέιβιντ Πετρέους, αρχιτέκτονας του πολέμου στη Συρία, έπεσε στην παγίδα που του είχαν στήσει και αναγκάστηκε να παραιτηθεί. 

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα αφεντικά του ΝΑΤΟ και της αντιπυραυλικής ασπίδας τα οποία είχαν αντίρρηση για μια συμφωνία με τη Ρωσία, τέθηκαν υπό έρευνα για διαφθορά και αναγκάστηκαν να σιωπήσουν. 

Όπως ήταν αναμενόμενο, η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον τέθηκε εκτός παιχνιδιού. Μόνο που εξέπληξε η μέθοδος που επελέγη για την εξάλειψη της: ένα σοβαρό περιστατικό υγείας που την έβαλε σε κώμα.

Από τη πλευρά του ΟΗΕ, τα πράγματα έχουν προχωρήσει. 

Το τμήμα επιχειρήσεων της διατήρησης της ειρήνης έχει υπογράψει μνημόνιο με την Οργάνωση του Συμφώνου Συλλογικής Ασφάλειας (ΟΣΣΑ) το Σεπτέμβριο. Επέβλεψε τον Οκτώβριο στο Καζακστάν τις ασκήσεις προσομοίωσης του ΟΣΣΑ για την ανάπτυξη «κυανο-τραγιάσκων» στη Συρία. Τον Δεκέμβριο, συγκέντρωσε τους στρατιωτικούς εκπροσώπους των μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας για να τους παρουσιάσει πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί η ανάπτυξη. 

Παρά το γεγονός ότι αντιτίθενται σε αυτή τη λύση, οι Γάλλοι και οι Βρετανοί υποκλίθηκαν στη αμερικανική θέληση.

Ωστόσο, η Γαλλία προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τον Ειδικό Αντιπρόσωπο των Γενικών Γραμματέων του Αραβικού Συνδέσμου και του ΟΗΕ, Λακντάρ Μπραχίμι, για να αλλάξουν το ειρηνευτικό σχέδιο της Γενεύης με βάση τις επιφυλάξεις που είχε θέσει στις 30 Ιουνίου.

Τελικά, ο ίδιος απέφυγε προσεκτικά να λάβει θέση, μεταδίδοντας απλώς τα μηνύματα μεταξύ των διαφόρων μερών της σύγκρουσης.

Ο λόγος είναι ότι στο έδαφος η συριακή κυβέρνηση βρίσκεται σε ισχυρή θέση. Η στρατιωτική κατάσταση αντιστράφηκε. Οι ίδιοι οι Γάλλοι έχουν σταματήσει να επικαλούνται τις «απελευθερωμένες ζώνες» που φιλοδοξούσαν να κυβερνήσουν μέσω μιας εντολής των Ηνωμένων Εθνών. 

Αυτές οι περιοχές συνεχώς συρρικνώθηκαν, και όπου εξακολουθούν να υπάρχουν, βρίσκονται στα χέρια μη ευπαρουσίαστων σαλαφιστών. Τα στρατεύματα του ΕΣΣ έλαβαν εντολή να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους και να ανασυνταχθούν γύρω από την πρωτεύουσα για την τελική επίθεση. 

Οι Κόντρας ήλπιζαν να σηκώσουν τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, σουνίτες στη πλειοψηφία, εναντίον του πολυθρησκευτικού καθεστώτος, με τον ίδιο τρόπο που προσπάθησαν οι Χαρίρι στο Λίβανο να σηκώσουν τους Παλαιστίνιους σουνίτες του Nahr el-Bared κατά της σιιτικής Χεζμπολάχ. 

Όπως και στο Λίβανο, το εγχείρημα απέτυχε, επειδή οι Παλαιστίνιοι ξέρουν πολύ καλά ποιοι είναι οι φίλοι τους, που πραγματικά αγωνίζονται για την απελευθέρωση της γης τους.  Συγκεκριμένα, κατά το πρόσφατο πόλεμο των οκτώ  ημερών του Ισραήλ εναντίον της Γάζας, ήταν τα ιρανικά και συριακά όπλα που έκαναν τη διαφορά, ενώ οι μοναρχίες του Κόλπου δεν κίνησαν το παραμικρό δάχτυλο τους.

Ορισμένα στοιχεία της Χαμάς, πιστά στον Χάλεντ Μεσάαλ και χρηματοδοτούμενα από το Κατάρ, άνοιξαν τις πόρτες του στρατοπέδου Γιαρμούκ σε μερικές εκατοντάδες μαχητές του Μετώπου στήριξης των μαχητών της Ανατολής (συρολιβανεζικό παρακλάδι της Αλ Κάιντα), που σχετίζεται επίσης με το Κατάρ. Πάλεψαν κυρίως κατά των ανδρών του PFLP-GC. 

Η συριακή κυβέρνηση ζήτησε μέσω SMS σε 180.000 κατοίκους του προσφυγικού στρατοπέδου να φύγουν το συντομότερο δυνατόν και τους προσέφερε προσωρινή διαμονή σε ξενοδοχεία, σχολεία και γυμναστήρια στη Δαμασκό. Κάποιοι προτίμησαν να πάνε στο Λίβανο.

Την επόμενη μέρα, ο Αραβικός Συριακός Στρατός επιτέθηκε στο στρατόπεδο με βαρύ οπλισμό και ξαναπήρε τον έλεγχο του. 14 παλαιστινιακές οργανώσεις υπέγραψαν στη συνέχεια μια συμφωνία κηρύσσοντας το στρατόπεδο «ουδέτερη ζώνη».

Οι μαχητές του ΕΣΣ αποσύρθηκαν με τάξη και συνέχισαν τον πόλεμο τους κατά της Συρίας στη γύρω περιοχή, ενώ οι πολίτες επέστρεψαν στα σπίτια τους. Βρήκαν ένα ερειπωμένο στρατόπεδο όπου τα σχολεία και τα νοσοκομεία είχαν καταστραφεί συστηματικά.

Με στρατηγικούς όρους, ο πόλεμος ήδη τελείωσε: Ο ΕΣΣ έχει χάσει τη λαϊκή υποστήριξη που απολάμβανε για κάποια στιγμή και δεν έχει πια καμία πιθανότητα να κερδίσει. 

Οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν ακόμα να πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει το σύστημα με τη δωροδοκία ανωτέρων αξιωματικών και προκαλώντας πραξικόπημα, αλλά γνωρίζουν ότι δεν θα μπορέσουν με τον ΕΣΣ. Μερικοί Κόντρας συνεχίζουν να καταφθάνουν, αλλά η ροή των χρημάτων και όπλων αρχίζει και στεγνώνει. Ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς στήριξης έχει σταματήσει, αν και δεν είναι ακόμη ορατές οι συνέπειες στο πεδίο της μάχης, λίγο πολύ όπως ένα αστέρι μπορεί να συνεχίσει να λάμψει πολύ καιρό μετά το θάνατό του.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν σαφώς αποφασίσει να γυρίσουν σελίδα και να θυσιάσουν τον ΕΣΣ. Του δίνουν ηλίθιες εντολές που στέλνουν τους Κόντρας στο θάνατο. Χιλιάδες σκοτώθηκαν τον περασμένο μήνα. 

Ταυτόχρονα, στην Ουάσιγκτον, το Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών (National IntelligenceCouncil) ανακοίνωσε κυνικά ότι η «διεθνή Τζιχάντ» θα εξαφανιστεί σύντομα. 

Άλλοι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών θα πρέπει τώρα να αναρωτηθούν αν η νέα πολιτική δεν σημαίνει ότι θα θυσιαστούν και αυτοί.

Thierry Meyssan

Syria’s bloodiest episode

Robert Fisk: Inside Daraya – how a failed prisoner swap turned into a massacre

Exclusive: The first Western journalist to enter the town that felt Assad’s fury hears witness accounts of Syria’s bloodiest episode

The massacre town of Daraya is a place of ghosts and questions. It echoed with the roar of mortar explosions and the crackle of…

gunfire yesterday, its few returning citizens talking of death, assault, foreign “terrorists”, and its cemetery of slaughter haunted by snipers.

The men and women to whom we could talk, two of whom had lost loved ones on Daraya’s day of infamy four days ago, told a story different from the version that has been repeated around the world: theirs was a tale of hostage-taking by the Free Syria Army and desperate prisoner-exchange negotiations between the armed opponents of the regime and the Syrian army, before President Bashar al-Assad’s government forces stormed into the town to seize it back from rebel control.

Officially, no word of such talks between the enemies has been mentioned. But senior Syrian officers told The Independent how they had “exhausted all possibilities ofreconciliation” with those holding the town, while residents of Daraya said there had been an attempt by both sides to arrange a swap of civilians and off-duty soldiers – apparently kidnapped by rebels because of their family ties to the government army – with prisoners in the army’s custody. When these talks broke down, the army advanced into Daraya, six miles from the centre of Damascus.

Being the first Western eyewitness into the town yesterday was as frustrating as it was dangerous. The bodies of men, women and children had been moved from the cemetery where many of them were found; and when we arrived in the company of Syrian troops at the Sunni Muslim graveyard – divided by the main road through Daraya – snipers opened fire at the soldiers, hitting the back of the ancient armoured vehicle in which we made our escape. Yet we could talk to civilians out of earshot of Syrian officials – in two cases in the security of their own homes – and their narrative of last Saturday’s mass killing of at least 245 men, women and children suggested that the atrocities were far more widespread than supposed.

One woman, who gave her name as Leena, said she was travelling through the town in a car and saw at least 10 male bodies lying on the road near her home. “We carried on driving past, we did not dare to stop, we just saw these bodies in the street,” she said, adding that Syrian troops had not yet entered Daraya.

Another man said that, although he had not seen the dead in the graveyard, he believed that most were related to the government army and included several off-duty conscripts. “One of the dead was a postman – they included him because he was a government worker,” the man said. If these stories are true, then the armed men – wearing hoods, according to another woman who described how they broke into her home and how she kissed them in a fearful attempt to prevent them shooting her own family – were armed insurgents rather than Syrian troops.

The home of Amer Sheikh Rajab, a forklift truck driver, had been taken over, he said, by gunmen as a base for “Free Army” forces, the phrase the civilians used for the rebels. They had smashed the family crockery and burned carpets and beds – the family showed this destruction to us – but had also torn out the internal computer chip parts of laptops and television sets in the house. To use as working parts for bombs, perhaps?

On a road on the edge of Daraya, Khaled Yahya Zukari, a lorry driver, had been leaving the town on Saturday in a mini-bus with his 34-year-old wife Musreen and their seven-month-old daughter.

“We were on our way to [the neighbouring suburb of] Senaya when suddenly there was a lot of shooting at us,” he said. “I told my wife to lie on the floor but a bullet came into the bus and passed right through our baby and hit my wife. It was the same bullet. They were both dead. The shooting came from trees, from a green area. Maybe it was the militants hiding behind the soil and trees who thought we were a military bus bringing soldiers.”

Any widespread investigation of a tragedy on this scale and in these circumstances was virtually impossible yesterday. At times, in the company of armed Syrian forces, we had to run along empty streets with anti-government snipers at the intersections; many families had barricaded themselves in their homes.

Even before we set out for Daraya from the large military airbase in Damascus – which contains both Russian-made Hind attack-helicopters and T-72 tanks – a mortar round, possibly fired from Daraya itself, smashed into the runway scarcely 300 metres from us, sending a column of black smoke towering into the sky. Although Syrian troops nonchalantly continued to take their open-air showers, I began to feel some sympathy for the UN ceasefire monitors who departed Syria last week.

Perhaps the saddest account of all yesterday came from 27-year-old Hamdi Khreitem, who sat in his family home with his brother and sister, and told us of how his parents, Selim and Aisha, had set out to buy bread on Saturday. “We had already seen the pictures on the television of the massacre – the Western channels said it was the Syrian army, the state television said it was the “Free Army” – but we were short of food and Mum and Dad drove into the town. Then we got a call from their mobile and it was my Mum who just said: ‘We are dead.’ She was not.

“She was wounded in the chest and arm. My Dad was dead but I don’t know where he was hit or who killed him. We took him from the hospital, covered up and we buried him yesterday.”

Το είδαμε στο Sibilla

Συρία: Μισθοφόροι πολιορκούν χριστιανική πόλη

Συρία: Μισθοφόροι πολιορκούν χριστιανική πόλη - Στα όρια της απελπισίας οι αμυνόμενοι

21-08-2012 12:18:37

97

Μία διάσταση του εμφυλίου στην Συρία που δεν προβάλλεται από τα δυτικά ΜΜΕ και τους διάφορους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων φέρνει στην επιφάνεια το λιβανικό κανάλι «Αλ Μαγιαντίν». Σύμφωνα με τον τηλεοπτικό δίκτυο χιλιάδες Χριστιανοί στην πόλη Rableh της επαρχίας Homs, επί δέκα συνεχόμενες ημέρες παραμένουν υπό πολιορκία από τους αντάρτες, αναφέρει το λιβανικό κανάλι «Αλ Μαγιαντίν», επικαλούμενο πηγή από την συριακή Εκκλησία.
Η μικρή πόλη Rableh βρίσκεται νότιας της Homs μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα με τον Λίβανο με συνολικό πληθυσμό 5.328 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2004 οι οποίοι όμως σύμφωνα με το λιβανικό κανάλι «Αλ Μαγιαντίν» μαζί με πρόσφυγες από την γύρω περιοχή αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των ανταρτών.
Οι περισσότεροι από 12 χιλιάδες Χριστιανοί της πόλης αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε
ιατροφαρμακευτικό υλικό ενώ όπως αναφέρει το λιβανικό κανάλι οι προμήθειες τροφίμων στην πόλη έχουν εξαντληθεί. Ωστόσο, οι κάτοικοί της δεν μπορούν να πάνε πέρα από τα όρια του οικισμού, διότι φοβούνται ότι θα βρεθούν κάτω από τα πυρά των μουσουλμάνων ανταρτών.
Ο διαθρησκευτικός πόλεμος που έχει ξεσπάσει μεταξύ της σουνιτικής πλειοψηφίας και των υπολοίπων θρησκευτικών μειονοτήτων της Συρίας αποτελεί μία πραγματικότητα που η Δύση επιθυμεί να αγνοεί επιθυμώντας απλά την αντικατάσταση του Assad με μία άλλη εκλεγμένη πολιτική προσωπικότητα σε μία χώρα που θα είναι διχασμένη όπως αποδείχτηκε και στο Ιράκ από θρησκευτικές διαφορές. 
Αυτό που δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται η Δύση είναι ότι μετά τον Assad η αντιπαράθεση των Σουνιτών με τους Αλαουίτες τους Δρούζους και τους Χριστιανούς θα συνεχιστεί και πιθανόν η χώρα να οδηγηθεί σε κατακερματισμό με την δημιουργία κρατιδιών συνδεδεμένα μεταξύ τους με χαλαρούς δεσμούς κατά την
γνωστή πολιτική των αγγλοσαξόνων διαίρει και βασίλευε, ή μήπως τελικά αυτός ήταν ο στόχος;

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr