FW: NEOCLIS SARRIS

From: MPILLHS EURIPIDIS [mailto:eurigr@otenet.gr]
Sent: 19 November, 2011 8:52 PM
To: MPILLHS EURIPIDIS
Subject: FW: NEOCLIS SARRIS

From: Fanoulla Argyrou [mailto:fanoulla@rgyrou.com]
Subject: NEOCLIS SARRIS

Νεοκλής Σαρρής: Μόνο ο Χίτλερ θα συμφωνούσε με τις απόψεις Νταβούτογλου

Εις Μνήμη ενός σπάνιου Καθηγητή, Δασκάλου των Δασκάλων

Δρ. Νεοκλή Σαρρή

Απεβίωσε στις 01.17 του Σαββάτου 19 Νοεμβρίου 2011 μετά από μεγάλη πάλη με την ασθένεια ο ακούραστος μαχητής της Γνώσης Δρ. Νεοκλής Σαρρής.  Η νεκρώσιμη ακολουθία του θα τελεστεί τη Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011 και ώρα 15.00 στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Τον μεγάλο  αυτό καθηγητή συνάντησα για πρώτη φορά  πριν πολλά χρόνια, αρχές της δεκαετίας του 1990 και η πρώτη μας συνάντηση ήταν στη Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα.

Είχε μάθει ότι ετοιμαζόταν το δεύτερο μου βιβλίο « Έτσι Κατέστρεψαν την Κύπρο» από την εφημερίδα Σημερινή (Συγκρότημα ΔΙΑΣ) στην Κύπρο. Είχαμε μάλιστα μιλήσει και για να έγραφε το πρόλογο του βιβλίου, κάτι που δεν έγινε δυνατό εφόσον ενδιαφέρθηκε τότε τόσο ζεστά ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος ο Α’.

Πολλές φορές συζητήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις για τα βρετανικά έγγραφα και την τουρκική πολιτική που πάντα ήταν και το κύριο θέμα των συναντήσεών μας. ΄Ηταν μια πηγή σπάνιας γνώσης και αντίληψης, λεπτομερειών που ελάχιστοι εντοπίζουν. Όπου κρύβονται και τα σοβαρότερα στοιχεία στις εξωτερικές πολιτικές άλλων χωρών (εκτός των δικών μας δυστυχώς),

Το Μάρτιο του 2004 ως Κίνηση Κυπρίων Πολιτών στο Λονδίνο εναντίον του καταστροφικού «Σχεδίου Ανάν» καλέσαμε τον Καθηγητή Ν. Σαρρή ως κύριο ομιλητή σε εκδήλωση στα πλαίσια της εκστρατείας μας εναντίον του σχεδίου αυτού.

Η εκδήλωση έλαβε χώρα τη Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2004, στις 8.00 μ.μ. στο οίκημα της Ελληνικής Κυπριακής Αδελφότητας Λονδίνου (Britannia Road, North Finchley, London N12).

Και είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε σε βάθος. Συμφωνούσε απόλυτα μαζί μου ότι για να καταλάβεις καλύτερα τον αντίπαλό σου πρέπει να γνωρίζεις τη γλώσσα του. ‘Οπως και ο ίδιος και  εγώ (λόγω Μικρασιατικής καταγωγής της οικογένειας του πατέρα μου) γνωρίζαμε τη τουρκική και τη μιλούσαμε μεταξύ μας.

Η γλώσσα είναι το σπουδαιότερο  εργαλείο που σε οδηγεί να εμβαθύνεις στο τρόπο σκέψης και εκτίμησης του αντιπάλου. Κάτι δυστυχώς που δεν εκτίμησε ούτε η ελλαδική ούτε και η ελληνοκυπριακή πλευρά και ας το είχε για δεκαετίες και φορτικά τονίσει και ένας άλλος ιδίας γνωστικής εμβέλειας ο μ. Δρ. Κώστας Κύρρης. Τον οποίο βεβαίως αγνόησαν όλες οι μέχρι σήμερα αλαζονικές και ανίκανες κυπριακές κυβερνήσεις. Οι «αγάνωτοι τενεκέδες» όπως τους χαρακτήριζε συχνά ο Δρ. Κύρρης...Εξού και το αξιοθρήνητο κατάντημα του Κυπριακού σήμερα. 

Αιωνία να είναι η Μνήμη, ναι και αυτού του πραγματικού Έλληνα και ίσως κάποιοι στις επόμενες γενιές του Ελληνισμού φανούν πιο άξιοι τιμητές από τους σημερινούς Έλληνες στο να αξιολογήσουν πολύ καλύτερα και καταγράψουν με όλη τη πρέπουσα αξιοπρέπεια και ευγνωμοσύνη τον ιστορικό πλούτο και ΓΝΩΣΗ που μας άφησε κληρονομιά. Ευχή μόνο να μην είναι πολύ αργά για την ελληνική μας Κύπρο...

Με τα βαθιά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Φανούλα Αργυρού

Ερευνήτρια/συγγραφέας

Λονδίνο 19.11.2011

1)   Παραθέτω πιο κάτω το σημερινό σημείωμα εις Μνήμη του Δρ. Νεοκλή Σαρρή, από τον Καθηγητή Παναγιώτη ΄Ηφαιστο από την κατεχόμενη Κερύνεια.

2)   Ένα ιστορικό άρθρο του Δρ. Σαρρή για την πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία στο Κυπριακό και  που σκιαγραφεί με αναμφισβήτητο ιστορικό τρόπο σε ποια τουρκική επιδίωξη στοχεύει η κατάπτυστη συμφωνία Χριστόφια/Ταλάτ της 23 Μαίου 2008. Φ.Α.

                                                        Νεοκλής Σαρρής

Η αποβίωση ενός μεγάλου ανθρώπου

Τον Νεοκλή θα τον θρηνήσει η οικογένειά του και θα λείψει στο αμούστακο παιδί του. Θα λείψει και σε όσους από εμάς έτυχε να τον γνωρίσουμε από κοντά και νοιώσαμε την ανθρωπολογική του βαθύτητα, τη δύναμη του πνεύματός του και τον τίμιο και ακέραιο χαρακτήρα του. Θα λείψει όμως και από όσους τον γνώρισαν σαν πανεπιστημιακό δάσκαλο, σαν πνευματική μορφή και σαν μοναδικά εμβριθή γνώστη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής σε δύσκολα πεδία όπου η γνώση σπανίζει και οι γνώμες κυριαρχούν. Όλοι όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε αυτό που συνολικά ήταν: Μια μεγάλη ανθρώπινη μορφή και ένα σπανίζων είδος προικισμένου φορέα της μακραίωνης ελληνικότητας.

Δύο λόγια  μόνο θα πω όπως τον γνώρισα ως ακαδημαϊκό, ως άνθρωπο και ως φίλο. Συναντηθήκαμε πριν δύο περίπου δεκαετίες, όταν εντάχθηκα στο Πάντειον Πανεπιστήμιο όπου και αυτός δίδασκε. Ακαριαία με εντυπωσίασε η ευθύτητά του, η ειλικρίνειά του, η καλοσύνη του και η βαθιά πρωτογενής και βιωματική συνάμα και ακαδημαϊκή γνώση της Τουρκίας. Επίσης ο μετριοπαθής του χαρακτήρας και η μετριοφροσύνη του. Συνδυασμός προτερημάτων που δεν συναντάς εύκολα. Περισσότερο με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ακόμη και γι’ αυτούς που του επιτίθονταν ανελέητα και άδικα δεν ένοιωθε μίσος. Λίγη πίκρα μόνο, συμπάθεια για την κατάντια τους και ετοιμότητα να συζητήσει μαζί με όλους και για όλα.

Πιο καλά, αν όχι πολύ καλά, τον γνώρισα όταν έκανε την επιμέλεια του βιβλίου του Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό Βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας το οποίο εγώ μεν πρότεινα να κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα, πλην τη μετάφρασή του ο Νεοκλής επιθυμούσε διακαώς. Πέραν της γνωστής θέσης «να γνωρίσουμε τον αντίπαλό μας» οι λόγοι είναι βαθύτεροι. Πρωτίστως ήθελε οι συμπατριώτες του να ακούσουν από έναν κορυφαίο τούρκο ηγέτη και ακαδημαϊκό αναλυτή τα ίδια πράγματα που ο ίδιος επί δεκαετίες τους έλεγε, όταν ανάλυε την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. 

Ο Νεοκλής Σαρρής εδώ και πολλές δεκαετίες πρόσφερε στους νεοέλληνες κάτι ανεκτίμητο: Μια βαθιά, μοναδικά εξειδικευμένη και απίστευτα ακριβής γνώση της διαδρομής, της συγκρότησης, του χαρακτήρα, της φυσιογνωμίας και του τρόπου σκέψης των Τούρκων. Λαό που όχι μόνο δεν μισούσε αλλά και που ένοιωθε πως, αν και βαθύτατα Έλληνας, ο ίδιος υπήρξε γέννημα θρέμμα της ταραχώδους, αντιφατικής και τραγικής πορείας του νεοτουρκικού κράτους. Μαζί τους μεγάλωσε, βίωσε την τουρκική κοινωνία και τις αντιθέσεις της και μελέτησε επιστημονικά τη συγκρότησή της και την εξέλιξή της. Τελικά, όπως οι  περισσότεροι Έλληνες της Ανατολής ξεριζώθηκε και βρέθηκε στο νεοελληνικό κράτος. Είχε την πνευματική και ηθική δύναμη, εν τούτοις, να μην βλέπει εχθρικά τον τουρκικό λαό. Παρέμεινε φίλος με όσους τούρκους γνώριζε και επικοινωνούσε συχνά μαζί τους. Ο Σαρρής ουσιαστικά βίωσε απέραντα την αντιφατική συγκρότηση του νεοτουρκικού κράτους, την επικινδυνότητά του, την ποικιλόμορφη ανθρωπολογική σύνθεση της κοινωνίας του και τις τραγικές αντιθέσεις της αλλά και τις συγγένειες μαζί μας. Αναμφίβολα, ο Νεοκλής Σαρρής όσο κανείς άλλος ήταν σπάνιος γνώστης της διαφοροποιημένης ανθρωπολογικής δομής του λαού του νεοτουρκικού κράτους και των ιδιομορφιών της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Τα δύο τελευταία χρόνια και κυρίως στη φάση της επιμέλειας του Στρατηγικού Βάθους είχαμε πολύωρες συζητήσεις, οπότε και τον κατάλαβα βαθύτερα και πλατύτερα. Ο Νεοκλής Σαρρής, συνθέτοντας με μοναδικό και απαράμιλλο τρόπο βιωματική γνώση και ακαδημαϊκή γνώση, πολλές φορές μου εξιστορούσε τη διαδρομή των προπάππων του, της οικογένειάς του, των φίλων του στη Μικρά Ασία μέχρι και τον ξεριζωμό τους. Μεταξύ σοβαρού και αστείου του πρότεινα να του πάρω συνέντευξη για να γράψω την προσωπική και πολιτική βιογραφία του. Θα άξιζε τον κόπο γιατί ο Νεοκλής Σαρρής, πνευματικά, βιωματικά και γνωστικά, κυριολεκτικά ενσάρκωνε τη νεότερη ιστορία των νεοελλήνων.

Ο Νεοκλής μιλούσε πάντοτε ισορροπημένα, δίκαια, σωστά και με ακρίβεια που τσάκιζε κόκκαλα. Έλαχε να βρεθώ μαζί του με τούρκους φίλους του και συναδέλφους του. Με άφησε άφωνο ο σεβασμός των Τούρκων για τον Σαρρή. Τον θεωρούσαν τον καλύτερο τουρκολόγο. Αυτό όμως ήταν και το πρόβλημα στην προσωπική και ακαδημαϊκή παρουσία του στο νεοελληνικό κράτος. Τα εγχώρια καθωσπρέπει τρωκτικά, τα ίδια που τελικά κατέστρεψαν το νεοελληνικό κράτος, τον κτυπούσαν ασταμάτητα και ανελέητα. Μιλούμε για τα γνωστά σε όλους μας τρωκτικά στα ποικίλα πεδία της πολιτικής, της επικοινωνίας και της δήθεν επιστήμης που δεν ήθελαν μια τέτοια φωνή να ακούγεται. Το εγχώριο ξενοκρατικό σύστημα που υιοθετούσε μια καταστροφική κατευναστική στάση απέναντι στην Άγκυρα, δεν ήθελε να ακούγεται η φωνή του Σαρρή. Ανθρώπους όπως τον Σαρρή η συμβατική σοφία επιχειρεί πάντοτε να τους κλείσει το στόμα. Είναι όμως σαν να προσπαθεί  κανείς να δέσει έναν γίγαντα με κλωστές. Δεν κατάφεραν να τον καταδικάσουν σε σιωπή. Μόνο δολοφονούσαν τον χαρακτήρα του νυχθημερόν και είναι αλήθεια μερικές φορές τον εκνεύριζαν. Ο Νεοκλής παρέμεινε πάντα ο ίδιος: Ένας εγγενώς ήπιος άνθρωπος, γεμάτος καλοσύνη για όλους, ταυτόχρονα δυνατός, αδέκαστος και ακλόνητος, κύρια έγνοια του οποίου ήταν να διατυπώνει απερίφραστα εδραία και αληθή επιχειρήματα και να μην αδικεί κανέναν.

Μεγάλες ανθρώπινες μορφές όπως ο Νεοκλής Σαρρής, όταν αποχωρούν από τον γήινο κόσμο, συνεχίζουν να είναι μαζί μας με το πνεύμα τους, την πανίσχυρη προσωπικότητά τους και τις βαθυστόχαστες αναλύσεις τους. Η επιβλητική παρουσία του Νεοκλή Σαρρή ήταν πάντα ζωντανή και δυνατή και έτσι θα συνεχίσει να είναι. Ο Νεοκλης Σαρρής θα είναι πάντα μαζί μας. Καλό ταξίδι Νεοκλή.

Παναγιώτης Ήφαιστος 19.11.2011

Π. Ήφαιστος - P. Ifestos

www.ifestosedu.gr - info@ifestosedu.gr

Μία ενδιαφέρουσα ανάλυση του Καθηγητή Νεοκλή Σαρρή για το Κυπριακό, που ίσως πρέπει να διαβαστεί από κάθε ελληνοκύπριο, για να αντιληφθεί τους διαχρονικούς στόχους της τουρκίας εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας που αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα των τούρκων που έχουν ως κύριο στόχο τους,  την  κατάργηση της.

Ευριπίδης Μπίλλης

Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ.

Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

http://www.paron.gr/v3/new.php?id=49697&colid=&catid=42&dt=2010-01-17%200:0:0&page=2&mode=1&page=3&mode=1&page=2&mode=1&page=1&mode=1

Tου ΝΕΟΚΛΗ ΣΑΡΡΗ*

ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 33 ΧΡΟΝΙΑ

Δύο χρόνια μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο, η Άγκυρα πίστευε ότι είχε «λύσει» το κυπριακό πρόβλημα και πως ήταν ζήτημα χρόνου η ελληνική πλευρά να το «χωνέψει».

Σειρά είχαν το πλέγμα των υπολοίπων ζητημάτων που θεωρούσαν ότι ήταν σε εκκρεμότητα, δίδοντας άμεση προτεραιότητα στο Αιγαίο, για το οποίο κάτω από το πρόσχημα της χάραξης της υφαλοκρηπίδας του (στο οποίο με τον χρόνο προστέθηκαν και οι θεωρίες των «γκρίζων» ζωνών) υπέβοσκε η ίδια με την Κύπρο στοχοθεσία:

μια ιδιότυπη ελληνοτουρκική συγκυριαρχία με βαρύνουσα σ' αυτήν την τουρκική επικυριαρχία επί του συνόλου, κατά τον τύπο «τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μας».

Ουσιαστικά επρόκειτο για έκδηλη αναβίωση της οθωμανικής θέασης…

Για το υπόλοιπο του ιστορικού αυτού άρθρου του μ. Νεοκλή Σαρρή στο μπλόκ www.fanoulla.koukouvagia.com

FW: Σάββας Παύλου

From: Aleyromagiros Dimitris [mailto:aleyrom@gmail.com]
Sent: 16 November, 2011 12:06 PM
To: "Undisclosed-Recipient:;"@cytanet.com.cy
Subject: Fw: Σάββας Παύλου

----- Original Message -----

From: Ifestos

To: info@ifestosedu.gr

Sent: Wednesday, November 16, 2011 11:59 AM

Subject: Σάββας Παύλου

Σάββας Παύλου - Σάββας Παύλου Ερυθροτερμινθεὐς

---

« Ηρακλειτογηθή

Οι κλειτοριδεκτομείς

http://savvaspavlou.wordpress.com/

Οι κλειτοριδεκτομείς

 Η Κύπρος στάθηκε σκληρή με τους Έλληνες «προοδευτικούς». Σε κάθε απελευθερωτικό πρόταγμα της κάθε εποχής, ο κυπριακός ελληνισμός συνταυτιζόταν και συμπορευόταν: Συγκρότηση εθνικών κρατών, αντιαποικιακός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, αυτοδιάθεση των λαών, δημοκρατικά ιδεώδη, ανθρώπινα δικαιώματα, ευρωπαϊκά προτάγματα. Γιατί ο κυπριακός ελληνισμός ήταν η λαϊκή έκφραση της έννοιας «Κύπρος», γιατί είχε τις ιστορικές περγαμηνές δικές του, γιατί κοινωνικά, πολιτιστικά και ιδεολογικά ήταν ώριμος να εκφράσει τους νέους καιρούς και να συμπορευτεί μαζί τους. Πάντοτε, σ' όλα του τα απελευθερωτικά αιτήματα και προτάγματά του, θα αντιμετώπιζε όμως τις ανασχετικές δράσεις της Αγγλίας και της Τουρκίας, συνήθως αλληλοσυμπληρούμενες. Και πανίσχυρες.

Στην ηγετική τάξη της Κύπρου και της Ελλάδας επικράτησε η γραμμή του συμβιβασμού λόγω της αδήριτης αναγκαιότητας και του συσχετισμού δυνάμεων. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με την επιλογή αυτή, όμως σέβεται το ότι δηλώνει αυτό που επιλέγει: συμβιβασμός. Από τους προοδευτικώνυμους θεωρητικούς κύκλους της Ελλάδας και της Κύπρου υπάρχει σύμπλευση στην επιλογή αυτή όμως εκ μέρους τους σημειώνεται ταυτόχρονα και  θόλωμα των νερών. Η προοδευτική σηπία εκχύνει το μελάνι της, ο συμβιβασμός δεν ονομάζεται με το όνομά του, γίνεται πια: καθήκον των προοδευτικών δυνάμεων, επιταγή των μοντέρνων καιρών, αίτημα του αντισοβινισμού και του αντιεθνικισμού, επαναστατικό πρόταγμα και ρηξικέλευθη αντιμετώπιση του Κυπριακού. Μένει να ερευνηθεί με ποιους υπόγειους ή εμφανείς  δρόμους οι θιασώτες κάθε αντιαποικιακού κινήματος σ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης, οι ένθερμοι υποστηρικτές όλων των κύκλων αμφισβήτησης και ανατροπής,  οι διαπρύσιοι κήρυκες κάθε αγώνα εναντίον της αμερικανικής και ιμπεριαλιστικής επιβουλής, οι άνθρωποι που εκστασιάζονταν με την  επέλαση στα χειμερινά ανάκτορα της Πετρούπολης και με τη μορφή του Τσε Γκουεβάρα, ανακάλυψαν όλα αυτά τα θεωρητικά τερτίπια για να μην παραδεχτούν απλώς ότι η Τουρκία είναι δυνατή και πρέπει να τη φοβόμαστε. Το πράγμα αγγίζει τους δρόμους ψυχαναλυτικών ερμηνειών, και  μένει για διερεύνηση. Πάντως ένας Λιάκος που υποστηρίζει ότι πρέπει να γίνει ο συμβιβασμός στο Κυπριακό, γιατί η Τουρκία είναι ισχυρή και πρέπει να τη φοβόμαστε, χάνει αμέσως κάθε έξωθεν καλή μαρτυρία προοδευτισμού, ένας Λιάκος, όμως, που υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί ριζοσπαστική και προοδευτική επιλογή, φαίνεται προοδευτικός σύγχρονος διανοούμενος που προτάσσει τα στήθια εναντίον των «βυσσοδομούντων  εθνικιστών».
Ακόμη, η λύση του συμβιβασμού θέλει κατεδάφιση κάθε περηφάνιας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο περίφημο βιβλίο της ιστορίας για την Γ' Λυκείου, που ξεσήκωσε τελευταία τόσο θόρυβο, μέσα στις δέκα, μόνο,  γραμμές που σχετίζονται με την Κύπρο αναφέρονται και οι δύο κυπριακές εξεγέρσεις των νεοτέρων χρόνων. Η εξέγερση των Οκτωβριανών (1931) και ο αγώνας του 55 – 59. Και στα δύο οι συγγραφείς του εγχειριδίου αναφέρονται καταδικαστικά και απαξιωτικά. Η  πρώτη ήταν αυθόρμητη, ανοργάνωτη, βραχύχρονη λαϊκή εξέγερση, η δεύτερη ήταν ένας αγώνας ένοπλος, μακροχρόνιος, οργανωμένος με συνωμοτικό μηχανισμό. Τι συμβαίνει λοιπόν και οι δυο εξεγέρσεις των Κυπρίων, δυο όλες κι όλες στα τελευταία 170, περίπου, χρόνια,  αναφέρονται απαξιωτικά; Αν προσιδιάζει στις συνθήκες της Κύπρου η μαζική και άοπλη διεκδίκηση θα έπρεπε να ακουγόταν ένας λόγος επαίνου για την πρώτη (τα Οκτωβριανά), αν προσιδιάζει ο οργανωμένος μακροχρόνιος ένοπλος αγώνας θα έπρεπε να ακουγόταν ένας λόγος επαίνου για τη δεύτερη (ΕΟΚΑ 1955 – 59). Τίποτα, οι συγγραφείς αποτιμούν απαξιωτικά κάθε εξέγερση, μη μείνει τίποτα ορθό. Με μια δήθεν προοδευτίζουσα ιδεολογία η οποία όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση αποκρύβει την υποστήριξη της Γ' Διεθνούς (που εξέφραζε και απηχούσε τότε εκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη μας) στην κυπριακή εξέγερση των Οκτωβριανών, αποκρύβει την υποστήριξη της ελλαδικής αριστεράς στον αγώνα της ΕΟΚΑ και ότι ο αγώνας του 55 – 59 διεμβόλισε, για πρώτη φορά επιτυχημένα, την ιδεολογία της μετεμφυλιακής νικήτριας δεξιάς, που ταυτιζόταν με τα αγγλοαμερικανικά κέντρα λήψης αποφάσεων, αφού ο αγώνας του  κυπριακού ελληνισμού για Αυτοδιάθεση – Ένωση βρισκόταν σε πλήρη ρήξη με αυτά και αποκάλυπτε και υπονόμευε τις ελλαδικές εξαρτήσεις και υποταγές.
Η ιδεοληψία και η προκάτ άποψη για την Κύπρο είναι λοιπόν σαφής και εμφανής: Οι Κύπριοι δεν δικαιούνται μερίδιο εξανάστασης, μεταρσίωσης και μέθεξης, δεν τους αναλογεί περίοδος δυναμικής διεκδίκησης και περηφάνιας, δεν μπορούν να παρεμβαίνουν στην ιστορική εξέλιξη με εξεγέρσεις και πνεύμα αυτοθυσίας, πρέπει να παραμείνουν μίζερα και παθητικά ανθρωπάρια, άθυρμα στις δοσοληψίες και διακανονισμούς της διπλωματικής συναλλαγής και  του διεθνούς δούναι και λαβείν, μια κοινότητα που θα πρέπει εσαεί να ετεροκαθορίζεται στα διαβούλια μυστικών αιθουσών και στους διαδρόμους των διπλωματικών παρασκηνίων και πάντα άλλοι να δημιουργούν τη μοίρα της.
Δεν είναι η πρώτη  φορά που η ελλαδική προοδευτίζουσα ιδεοληψία αντιμετωπίζει την κυπριακή ιστορία επιπόλαια. Μάλλον είναι ο κανόνας. Χωρίς μελέτη και πηγές, χωρίς εμβάθυνση και προβληματισμό, προχωρούν συνήθως ακάθεκτοι. Στο κρεβάτι του Προκρούστη που δημιουργούν μερικές ιδεοληπικές μπροσούρες  τοποθετούν την Κύπρο και αναλόγως την ακρωτηριάζουν ή την εξαρθρώνουν για να ταιριάσει με την προκάτ ιδεολογική κατασκευή.
Υπάρχει και κάτι άλλο. Η εξέγερση του 31 και, κυρίως,  ο αγώνας του 55 – 59 δημιούργησαν πανίσχυρους συνεκτικούς δεσμούς στην κυπριακή κοινωνία. Μετακενώνουν αισθήματα περηφάνιας και εξανάστασης, αγωνιστικότητας και διεκδίκησης. Κάνουν τον κυπριακό ελληνισμό πιο πεισματάρικο και διεκδικητικό. Πιστεύω ότι η λογική των διεθνών κέντρων, καθώς και των ελλαδικών και κυπριακών που συμπλέουν και συναινούν,  ζητά τον κυπριακό ευνουχισμό, την παραίτηση και τη μη μετοχή σε αισθήματα εξανάστασης και διεκδίκησης για να προωθηθεί καλύτερα η γραμμή του κλεισίματος, σύμφωνα  με τους σχεδιασμούς των πλανηταρχών.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαία τα συνεχή χτυπήματα και οι υπονομεύσεις των αγώνων του κυπριακού ελληνισμού που  σημειώνονται τα τελευταία χρόνια. Αποτελούν μέρος της ιδεολογικής προετοιμασίας για την αποδοχή αυτής της λύσης. Χαρακτηριστικό της επιπολαιότητας που χαρακτηρίζει τις κρίσεις των προοδευτικώνυμων Ελλήνων κριτικών αποτελεί και τρόπος που «αποτελειώνουν» τον αγώνα του 55 – 59 και αποτελεί τη θεωρητική τους κατακλείδα στο περί ου ο λόγος εγχειρίδιο Ιστορίας: Ότι τα ριζοσπαστικά αντιαποικιακά κινήματα του τρίτου κόσμου έδιναν προτεραιότητα όχι μόνον στην εθνική απελευθέρωση αλλά και στην κοινωνική πρόοδο ενώ στην Κύπρο η ΕΟΚΑ πρόβαλλε έναν κοινωνικά υπερσυντηρητικό εθνικισμό.
Όμως: «Ένας περήφανος Κικούγιου δεν μπορεί να πάρει γυναίκα που δεν έχει κάνει κλειτοριδεκτομή» διακηρύσσει με έπαρση στο βιβλίο του ο  αρχηγός αντιαποικιακού κινήματος που θεωρείται από τους Έλληνες προοδευτικώνυμους αναλυτές ως έκφραση του ριζοσπαστικού κοινωνικού κινήματος και των προοδευτικών ιδεών. Ο λόγος: Γιατί το κίνημα που ηγήθηκε είχε, τότε, την πλήρη έγκριση της Μόσχας. Έχει δηλαδή το πιστοποιητικό που χρειάζονται οι Έλληνες προοδευτικοί κριτικοί για να προχωρήσουν στις ομαδοποιήσεις και κατατάξεις που καθορίζει η διατέμνουσα γραμμή: προοδευτικό / συντηρητικό.
Κι ενώ η Υπηρεσία Μετανάστευσης των Ηνωμένων Πολιτειών έλαβε μέτρα ενάντια σε αυτή την βαρβαρότητα και οι Αμερικανοί, από το 1996, παραχωρούν άσυλο σε κορίτσια που απειλούνται με ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων στις χώρες καταγωγής τους,[1] οι περιώνυμοι προοδευτικοί μας συγγραφείς, όταν αξιολογούν την κοινωνική  συντηρητικότητα ή προοδευτικότητα των διαφόρων κινημάτων, δεν συνυπολογίζουν και την κλειτοριδεκτομή.
Δεν μπορώ να συνδυάσω ριζοσπαστισμό / κοινωνική πρόοδο με τη βαρβαρότητα του σεξουαλικού ακρωτηριασμού των γυναικών. Στην Κύπρο η ΕΟΚΑ όχι μόνο δεν διανοήθηκε ποτέ το σεξουαλικό ακρωτηριασμό οποιασδήποτε γυναίκας, αλλά συνέτεινε τα μέγιστα στην άνοδο της θέσης της γυναίκας, σε επίπεδο που είχαμε ακόμη και γυναίκα τομεάρχη.[2]  Όσοι γνωρίζουν κυπριακή ιστορία γνωρίζουν επίσης ότι ο γυναικείος πληθυσμός του νησιού συμμετείχε μαζικά στον αγώνα του 55 – 59 και μέσα από το καμίνι αυτού του αγώνα η γυναίκα κέρδισε πρωτοφανέρωτα πράγματα για την παλιά συντηρητική κοινωνία της Κύπρου. Λοιπόν οι προηγούμενες αναφορές  επιβάλλουν να δούμε ξανά τη σημαίνει ριζοσπαστισμός και κοινωνική πρόοδος σε ένα κίνημα και να συμπεριλάβουμε πολλές παραμέτρους. Με όλα αυτά δεν θέλω να υποστηρίξω ότι οι Αντώνης Λιάκος, Σία Αναγνωστοπούλου και Αλέξης Ηρακλείδη με τους οποίους συζήτησα στη Λευκωσία, σε εκδήλωση του ΟΠΕΚ, τα σχετικά με το νέο βιβλίο της Ιστορίας, είναι ένθερμοι οπαδοί της κλειτοριδεκτομής. Απλώς αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες προοδευτικώνυμοι κριτικοί έχουν στο τσεπάκι ετοιματζίδικες λύσεις και αναφορές για το κυπριακό και ενώ είναι διαπρύσιοι κήρυκες επαναξιολογήσεων, ανασημασιολογήσεων, για το φωτισμό των ιστορικών φαινομένων από νέες πλευρές κ.λπ. κ.λπ., όταν φτάνουν στο θέμα της Κύπρου παραμένουν στατικοί σαν δογματικοί σταλινικοί της δεκαετίας του 1950, ενσωματώνοντας απλώς στην ιδεολογική τους σκευή και έναν ρεβανσισμό γιατί δεν ηγήθηκαν στον προ πεντηκονταετίας Κυπριακό αγώνα οι εγκεκριμένες, από το κογκλάβιο του προοδευτισμού, δυνάμεις.
[1] ) Βλ. Arthur Clarke, 3001 Η τελική Οδύσσεια, μετάφραση Γ. Μπαρουξής,  εκδ. Bell, Αθήνα 2001, σ.  303 – 304.
[2] Ελενίτσα Σεραφείμ-Λοϊζου, Ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου 1955-1959 Όπως τον έζησε μια τομεάρχις, Λευκωσία 3η έκδ. 2005 (πρώτη έκδοση 1982)

http://savvaspavlou.wordpress.com/2011/11/13/%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82/

--

Π. Ήφαιστος - P. Ifestos

www.ifestosedu.gr - info@ifestosedu.gr

P Παρακαλώ σκεφτείτε το περιβάλλον - είναι απαραίτητο να τυπωθεί αυτό το μήνυμα;

Η ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ!

From: Nicolas Kaloy
From: lefana
Οὔτε οἱ Ζουλοῦ θά δέχονταν νά τήν ὑπογράψουν. 

Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!   Και τώρα η βουλή του Τραπεζίτη και μέλους της τριμελούς επιτροπής (συνημμένο και κατωτέρω) Λουκά Παπαδήμου,  θα την ψηφίσει!

 

Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!

ΟΛΗ Η Σύμβαση που υπεγραψε η Κυβερνηση με τους Δανειστές μας εναντι 80 Δισεκατομμυριων Ευρω!

ΟΥΤΕ ΟΙ ΖΟΥΛΟΥ ΘΑ δέχονταν να την υπογράψουν!

Τη συμφωνία που υπέγραψαν κάτω από το τραπέζι και χωρίς να ρωτήσουν κανέναν οι κυβερνώντες.

Όσο περιληπτικά μπορώ, θα βοηθήσω να αναγνώσετε μερικά από τα αίσχη που υπέγραψαν ώστε να μας πουλήσουν στις πολυεθνικές εταιρίες στον βωμό του "δημόσιου χρέους" και της "πτώχευσης"

Εμείς "οι άνθρωποι του μόχθου" όπως μας χαρακτηρίζει ο κ. Παπανδρέου πλέον έχουμε στα χέρια μας το επαίσχυντο συμφωνητικό και μπορούμε να κρίνουμε τι σημαίνει σωτήρια της πατρίδος και όχι ξεπούλημα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν…

—σελ.119-

ΔΕΝ μπορεί η Ελλάδα να πάρει δάνειο από άλλο δανειστή (Κίνα-Ρωσία) καθώς επίσης
δεν μπορεί να υποθηκεύεσαι ούτε να ενεχυριάσει για άλλον περιουσία ή έσοδα ή να μεταφέρει το… χρέος της…
(Γι' αυτό όταν είπε (?) η Ρωσία να μας δανείσει με χαμηλό επιτόκιο αντέδρασε η κυβέρνηση!)
—σελ 129. παραγρ.13. υποπαραγρ.1.
Αντίθετα ο δανειστής επιτρέπεται να μεταβιβάσει τα δικαιώματα κ τις υποχρεώσεις του.
Δηλ. μπορεί να δανειστήκαμε από τη Γερμανία άλλα να βρεθούμε χρεωμένοι στην Τουρκία ή τα Σκόπια!  Γιατί η Γερμανία θα τους έχει πουλήσει τα δανειακά δικαιώματα τις Ελλάδος

—Σελ.129.παραγρ.14.υποπαραγρ.1    

Η σύμβαση διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο

—σελ´121.παραγρ.5

Το επιτόκιο για τα 80 δις ευρωπαϊκών δανείων είναι 5,2 κυμαινόμενο για την πρώτη 3ετία.
6,2 για τα επόμενα χρόνια κ +2% τόκοι υπερημερίας εάν έχει λήξει το δάνειο,
επαναπροσδιοριζόμενο ΑΝΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

—Σελ 123

Η Ελλάδα εάν δεν πληρώσει κάποιο από τα παλαιότερα δάνεια κ όχι τα 110 που παίρνουμε τώρα,
που λήγουν ή προβεί σε αναστολή πληρωμών παλαιότερου δανείου, δεν μπορεί να εκταμιεύσει
χρήματα από το μηχανισμό κ υποχρεούται να πληρώσει άμεσα το υπόλοιπο κεφάλαιο του
δανείου του μηχανισμού μαζί με όλες τις επιβαρύνσεις.

—Σελ.130,παραγρ.15+σελ 140,παραγρ 5…

Για να είναι νόμιμη, για να ενεργοποιηθεί και να ισχύει η σύμβαση, δεν χρειάζεται καμιά άλλη πράξη παρά μόνον την υπογραφή του Παπακωνσταντίνου και τη νομική γνωμοδότηση του νομικού συμβουλίου του κράτους του υπουργείου οικονομικών και του υπουργείου δικαιοσύνης.
(Ούτε σε χώρα της κεντρικής Αφρικής δεν υπογράφει ο υπουργός εν αγνοία της κυβέρνησης, ακόμη κι αν αυτός είναι δοτός.  Ο υπουργός θα υπογράφει, ούτε καν ο πρωθυπουργός για να εκταμιεύεται το δάνειο?  Ούτε ψήφιση στη βουλή ούτε καν υπογραφή από τον πρόεδρο της δημοκρατίας, ούτε καν γνωμοδότηση!)

—σελ 123,παράγραφος 5…

Μόνο το δικαστήριο της ευρωπαϊκής ένωσης και τα συνταγματικά δικαστήρια των δανειστών μπορούν να ακυρώσουν τη σύμβαση γιατί παραβιάζεται το ευρωπαϊκό δίκαιο ή το σύνταγμα του δανειστή αντίστοιχα.
Σύμφωνα με τη σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπει κανένα δικαστήριο να εκδικάσει τέτοια προσφυγή!  Αφήστε που δεν έχουμε κ συνταγματικό δικαστήριο στη χώρα μας, αλλά από κει κ πέρα υπάρχει το διεθνές αλλά μας δένει τα χέρια πρέπει να απευθυνθούμε για τους Γερμανούς στο δικαστήριο της Γερμανίας, για τους Άγγλους στης Αγγλίας!
— Με την παρούσα ο δανειολήπτης αμετάκλητα κ άνευ όρων, παραιτείται από κάθε ασυλία
την οποία έχει ή πρόκειται να αποκτήσει όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία
από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα σύμβαση.
Όσον αφορά κατάσχεση, διαταγή κ όσον αφορά την εκτέλεση κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει δικαστικός νόμος.
(Ούτε ο δανειολήπτης, ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία !  Με λιγα λογια θα μας παρουν και τα σώβρακα….. αν τους αφήσουμε!)

http://rapidshare.com/files/404987182/Greece-IMF.pdf
ΣΗΜ: ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ ΘΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΜΕ 180 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΟΤΑΝ ΨΗΦΙΣΘΕΙ Η ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ!    ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ?

Βασίλης Δημούδης
www.pressbank.blogspot.com 

FW: Σκιαγράφηση Τουρκικής Φυλής

From: EVRIPIDIS BILLIS [mailto:euri@central.ntua.gr]
Sent: 14 November, 2011 12:56 AM
To: EVRIPIDIS BILLIS
Subject: FW: Σκιαγράφηση Τουρκικής Φυλής

Περί τούρκων συνέχεια. Ευχαριστώ τον κ. Καλογερόπουλο για τη συμπλήρωση.

Ευριπίδης Μπίλλης

From: Nicolas Kaloy

Σε αυτά να προστεθούν τα εξής:

«Δεν υπάρχει Τουρκικό Έθνος αλλά μόνο κατακτητές που στρατοπεδεύουν ανάμεσα σε εχθρικούς πληθυσμούς. Οι Τούρκοι δεν σχηματίζουν Κράτος αλλά μόνο Στρατό που διατηρείται με την κατάκτηση και τείνει να διαλυθεί όταν υποχρεώνεται να σταματήσει» Albert Sorel, La question d'Orient au 18ème siècle

«H ιδιορρυθμία του Τούρκου φαίνεται όταν παρατηρούμε ότι η Ιστορία του είναι σχεδόν αποκλειστικά ένας κατάλγος ονομάτων, μαχών και σφαγών»  Sir Charles Eliot

«Όπου υπάρχει ένα καλύτερο μέρος για μας πρέπει να το πάρουμε»  Οζάλ, ο Μεγαλοπρεπής

«Υπάρχουν λαοί που εισέβαλαν βάρβαροι σε ένα πολιτισμένο κράτος και τον πολιτισμό τον απερρόφησαν και ανέπτυξαν ένώ άλλοι τον κατέστρεψαν και εξαφάνισαν.... Στους δεύτερους ανήκουν οι Ούνοι, οι Μογγόλοι και οι Τούρκοι.. Οι δύο πρώτοι ήλθαν, είδαν, κατέστρεψαν.  Οι Τούρκοι που εισέβαλαν στο Βυζάντιο - το μόνο πολιτισμένο Κέντρο της εποχής - στάθηκαν ανίκανοι να καταλάβουν, απορροφήσουν και αναπτύξουν τον πολιτισμό μέσα στον οποίον εισέβαλαν...Τα εδάφη που κατέλαβαν στην Μ..Ασία και τα Βαλκάνια βυθίστηκαν επί αιώνες στο σκοτάδι της βαρβαρότητος. Αντιθέτως οι Άραβες, φέροντες την ελληνική γραμματεία, ανέπτυξαν στην Ισπανία αξιόλογο πολιτισμό που μεταλαμπάδευσαν στο Παρίσι και στο Λονδίνο»

 

Στο Βιβλίο του Ν.Καλογεροπούλου, «Η Διαμόρφωσις του Ευρωπαϊκού Πνεύματος» Τόμος ΙΙ σελ. 211 κ,ε,

«Οι Τούρκοι απετέλεσαν μοναδικό φαινόμενο στην ανθρώπινη Ιστορία. Λαός βάρβαρος, χωρίς καμία πνευματική και βιολογική συγγένεια με τους λαούς της Ευρώπης, εισέβαλε στο Κέντρο ενός μεγάλου πολιτισμού του οποίου υπήρξε τελείως ανίκανος να καταλάβει την σημασία... Οι Τούρκοι, μποναδική περίπτωσις, αντί να απορροφήσουν τον πολιτισμό, τον εξεδίωξαν και κατέστρεψαν»   ibid. σελ. 225

ΝΚ/

 2011/11/12 Sotirios Georgiadis <sotgeorg@tee.gr>

"Θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω πολύ σύντομα σε αδρότατες γραμμές τι ήταν η Τουρκική φυλή και τι είναι σήμερα.  Δεν πρόκειται μόνο για Μωαμεθανισμό, αλλά για Μωαμεθανισμό συνδυασμένο με τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα μιας φυλής.  Δεν είναι οι πράοι Ισλαμιστές των Ινδιών, ούτε οι ιπποτικοί Σαλαδίνοι της Συρίας, ούτε οι πολιτισμένοι Μαυριτανοί της Ισπανίας.  Ήταν στο σύνολο τους από την πρώτη μαύρη μέρα που μπήκαν στην Ευρώπη, το μόνο δείγμα της ανθρωπότητας που έδειξε τη μεγαλύτερη έλλειψη ανθρωπισμού.  Οπουδήποτε και αν πήγαν, μια πλατιά κηλίδα αίματος έδειχνε τα ίχνη του περάσματος τους και σε όλη την έκταση της κυριαρχίας τους ο πολιτισμός εξαφανιζόταν."

                                                                  

Γλάδστων

Πρωθυπουργός της Μ. Βρεττανίας

"Δεν υπάρχει περίπτωση, στην Ευρώπη, την Ασία ή την Αφρική, που η εγκαθίδρυση της τουρκικής κυριαρχίας σε άλλη χώρα, να μην είχε σαν συνέπεια την υποβάθμιση του πολιτισμού.  Η Τουρκία οπουδήποτε βγήκε νικήτρια έφερε την καταστροφή."

                                                                   Κλεμανσώ

"Όταν οι Οθωμανοί από την στέππα βρέθηκαν μέσα σε ανθρώπινες κοινωνίες μεταβλήθηκαν από κυνηγούς και βοσκούς ζώων, σε κυνηγούς και βοσκούς ανθρώπων.  Καθιέρωσαν τον γενιτσαρισμό και επεδόθησαν στον συστηματικό εξισλαμισμό των υποδούλων πληθυσμών."

                                                                   Άρνολτ Τόιμπυ – Ιστορικός

                                                                                    "A study of History"

"Καθ' όλη την διάρκεια του πολέμου, η τουρκική διπλωματία υπήρξε ένα λαμπρό επίτευγμα με όλα τα μέτρα εκτός εκείνων της εντιμότητας και της ηθικής ακεραιότητας"

                                                                   Frank K. Webes

--
Refer to attachment.

FW: ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ VIDEO ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ HOWARD ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

From: Panos Ioannides [mailto:panos.ioannides@cytanet.com.cy]
Sent: 14 November, 2011 1:01 PM
To: Panos Ioannides
Subject: ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ VIDEO ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ HOWARD ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

     www.freedomjustice.com.cy    ...19742011...

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ

Η Νομισματική Εθνική Κυριαρχία της Ελλάδος

Ο ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ HOWARD ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=rL6ZK1ACj-o

Ευχαριστούμε

τον τ. Επίκ. Καθηγητή ΕΜΠ Ευριπίδη Μπίλλη

και τον Αντγο ε.α. Δημήτριο Αλευρομάγειρο

για την προώθηση.

38.000 ΟΧΙ στη Γερμανία από έναν Έλληνα!Μια απίστευτη ιστορία!! Διαβαστε ολοι!!

38.000 ΟΧΙ στη Γερμανία από έναν Έλληνα!Μια απίστευτη ιστορία!! Διαβαστε ολοι!!

Share294

Ο Ουϊνστον Τσώρτσιλ είχε πει το ιστορικό “οι ήρωες πολέμανε σαν ΄Έλληνες”. Όπως φάνηκε βέβαια εκ των υστέρων δεν ήταν μόνο αναγνώριση του αγώνα των Ελλήνων ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα,αλλά και εκδήλωση της ανησυχίας του,γι΄ αυτό το λαό που στα πολύ δύσκολα με κάποιο μαγικό τρόπο αφυπνίζεται,ενώνεται,πολεμά μέχρι θανάτου για την εθνική του αξιοπρέπεια. Γι΄ αυτό και αμέσως μετά τα καλά και θερμά του λόγια, ο Τσώρτσιλ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον εθνικό διχασμό που ακολούθησε το τέλος της Κατοχής.


Δεν γνωρίζουμε αν ο Βρετανός πρωθυπουργός είχε στο μυαλό του κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό που τον έκανε να εκφράσει το θαυμασμό του για τη μαχητικότητα των Ελλήνων. Δεν γνωρίζουμε αν είχε ακούσει ποτέ την ιστορία ενός Έλληνα λοχία που έχοντας απέναντί του τη πιο σύγχρονη πολεμική μηχανή της εποχής, έμεινε μόνος του μέσα σ΄ ένα πολυβολείο και “έριξε” 38.000 σφαίρες εναντίον των Γερμανών εισβολέων! Σταμάτησε όταν του τελείωσαν οι σφαίρες και αφού είχε προξενήσει απίστευτες απώλειες στους Γερμανούς!

Η ιστορία του λοχία Δημήτρη Ίτσιου και το τραγικό του τέλος είναι ίσως το καλύτερο μήνυμα αυτή την ημέρα μνήμης. Και είναι ένα μήνυμα ότι κανείς δεν μπορεί να σε αναγκάσει να σκύψεις,αν δεν το επιτρέψεις εσύ ο ίδιος.


6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941

Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε το 1906 στην ακόμα σκλαβωμένη τότε Μακεδονία από Βλάχους γονείς. Παντρεύτηκε την Άννα Κ. Νανοπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαρία και τον Αναστάση. Με την κήρυξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου επιστρατεύθηκε ως έφεδρος λοχίας και υπηρετούσε στο Μπέλες, πάνω από το χωριό του, τα Άνω Πορόια Σερρών.
Εκεί επάνω, στην κορυφογραμμή του Μπέλες, ήταν στημένα τα πρώτα πρόχειρα φυλάκια της προκάλυψης της «γραμμής Μεταξά». Λίγο πιο κάτω, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από την οροθετική γραμμή, βρίσκονταν τα εννέα σκυρόδετα ελληνικά πυροβολεία, στημένα κατά μήκος της δεύτερης αμυντικής γραμμής. Οι υπερασπιστές των πυροβολείων, είχαν εντολή να αμυνθούν ώσπου ο στρατός του υποτομέα Ροδοπόλεως να συμπτυχθεί χωρίς απώλειες προς τα Κρούσια κι αμέσως μετά, να εγκαταλείψουν κι αυτοί τις θέσεις τους με κανονική υποχώρηση, έχοντας ως πλεονέκτημα την άριστη γνώση της περιοχής.

Ο Ίτσιος κατά την εισβολή των Γερμανών στο Μπέλες, στις 6 Απριλίου 1941, βρέθηκε να είναι επικεφαλής του Πολυβολείου Π8. Η ώρα είναι 5.15΄ όταν ψηλά στην «Ομορφοπλαγιά» του Μπέλες η πιο τέλεια πολεμική μηχανή της εποχής αρχίζει το καταστροφικό της έργο. Το πρώιμο γλυκοχάραμα έρχεται συντροφευμένο από ομοβροντίες Γερμανικών πυροβόλων, όλμων και πολυβόλων. Αρχίζει η επίθεση. Ανταπαντούν οι υπερασπιστές της προκάλυψης. Τα μάτια του Ίτσιου και των συντρόφων του κατακόκκινα απ’ την ολονύχτια αγρυπνία ερευνούν πόντο - πόντο το έδαφος μπροστά τους. Με το δάχτυλο στην σκανδάλη είναι έτοιμοι να αντιτάξουν σκληρή αντίσταση στην ιταμή επίθεση. Η προκάλυψη αντιστέκεται ηρωικά.
Ο ήλιος, στις πλαγιές του Μπέλες, αρχίζει σιγά - σιγά το καθημερινό του ανηφόρισμα. Κάποια στιγμή ακούγεται βόμβος αεροπλάνων. Τρία ή τέσσερα «στούκας» πλησιάζουν την περιοχή και ξερνούν σίδηρο και φωτιά. Στη σφοδρότητα των επίγειων και ουράνιων επιθέσεων δεν αντέχει άλλο η προκάλυψη. Αναδιπλώνονται οι υπερασπιστές της πρώτης γραμμής. 



Έρχεται η σειρά των πολυβολείων. Θερίζουν τα πολυβόλα τους. Ατσάλινοι οι υπερασπιστές τους καθηλώνουν τους Γερμανούς. Τα αεροπλάνα βουτούν και ξαναβουτούν με λύσσα σκορπώντας φωτιά και όλεθρο. Τα οχυρά αντιστέκονται. Οι υπερασπιστές των πολυβολείων ποτίζουν με το αίμα τους τα ιερά χώματα της γενέθλιας γης.
Σταδιακά τα ελληνικά πυροβολεία Π3, Π4, Π5 και Π9, σιγούν. Ακολουθεί το Π6 που, περικυκλωμένο από τον εχθρό, έπειτα από σθεναρή αντίσταση, καταλαμβάνεται το μεσημέρι… Τα πυροβολεία Π7 και Π8, όμως, συνεχίζουν να μάχονται. Μέσα, βρίσκονται Έλληνες με ψυχή, θρεμμένοι με τα ιδεώδη της ελευθερίας, με τα ιδανικά της αυτοθυσίας. Έλληνες, που δε διαπραγματεύονται ούτε μια σπιθαμή ελληνικής γης… Γνωρίζουν πως δεν υπάρχει ελπίδα γι’ αυτούς. Αλλά, δεν τους νοιάζει. Το πυροβολείο Π8, έχει στη διάθεσή του 38.000 φυσίγγια, που οι υπερασπιστές του είναι διατεθειμένοι να τα «ξοδέψουν» με τη «δέουσα τσιγκουνιά».
Κάποια στιγμή ο λοχίας Ίτσιος βλέποντας το μάταιο της θυσίας, διατάζει τους στρατιώτες της μονάδας του να εγκαταλείψουν το Π8. Ο ίδιος θα μείνει και θα προσπαθήσει να καλύψει μόνος του την σωτηρία τους. Μερικοί υπακούουν. Οι Ανωπορογιώτες όμως μένουν. Φίλοι και σύντροφοι στις δουλειές και στα γλέντια στο χωριό. Πιστοί συμμαχητές του τώρα στο Π8 στην απόφασή του για αντίσταση μέχρις εσχάτων. Στη θυσία. 



Μεθυσμένος ο Ίτσιος από τους καπνούς και τη βαριά μυρωδιά της μπαρούτης, αλλά και σε κατάσταση έκστασης, αποκρούει με το πολυβόλο του τις λυσσασμένες απόπειρες των Γερμανών για κατάληψη του οχυρού του. Γυαλίζουν τα κράνη των σκοτωμένων Γερμανών στρατιωτών της Βέρμαχτ στον απριλιάτικο ήλιο. Οι επιθέσεις συνεχίζονται, πληθαίνουν, σκληραίνουν. Μα ο Ίτσιος δε σταματά με το πολυβόλο του να σκορπά τον όλεθρο και το θάνατο στο Γερμανό εισβολέα. Όσο πιο πολύ κρατήσει στο μετερίζι του, τόσο ποιό ασφαλής θα γίνει η υποχώρηση των άλλων προς τα Κρούσια. Ούτε σκέψη για τη δική του σωτηρία με φυγή.
Η χαρά της θυσίας για την πατρίδα δίνει φτερά στην ψυχή, στα χέρια, στο πολυβόλο του λοχία. Οι άδειοι κάλυκες γεμίζουν τον ελεύθερο χώρο του πολυβολείου. Το τηλέφωνο με τη Διοίκηση από ώρα έχει σιγήσει. Κάποια στιγμή τελειώνουν τα πυρομαχικά. Αμέσως μετά ακολουθεί μια αλλόκοτη σιωπή. Οι Γερμανοί λουφάρουν. Αυτό φαίνεται, περίμεναν. Το τελείωμα των φυσιγγιών. Ο Λοχίας με τους συντρόφους του, γνωρίζουν πως έπραξαν το καθήκον τους. Πολέμησαν για την πατρίδα, για τις οικογένειές τους, τους φίλους τους. Ξέρουν πως μάλλον δεν θα ξαναδούν ποτέ τους δικούς τους ανθρώπους, για τους οποίους υπεραμύνθηκαν.
Με δυσκολία ανοίγουν τη βαριά σιδερόπορτα του φρουρίου τους. Τα άδεια φυσίγγια την έχουν φρακάρει. Σε λίγο βρίσκονται έξω. Στο γεμάτο από καπνούς, μυρωδιά μπαρούτης και θάνατο αέρα του βουνού. 



Είναι προχωρημένο απόγευμα. Κράτησαν για καλά. Στην κατάσταση αυτή -μισοζαλισμένοι και ιδρωμένοι από την περίεργη σιωπή - ούτε που κατάλαβαν την περικύκλωσή τους, άοπλοι αυτοί, από ομάδα Γερμανών. 
«Οι άνδρες, όσοι δεν εφονεύθησαν, συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι και μαζί μ’ αυτούς κι ο Λοχίας Ίτσιος Δημήτριος, αρχηγός του Πυροβολείου Π8. Το πυροβολείον τούτο, δια του φοβερού, πράγματι, πυρός, επέφερεν εις τους Γερμανούς τεραστίας φθοράς. Δι’ αυτό ο επικεφαλής αυτών Αξιωματικός, ζητάει να μάθει τον Αρχηγόν», μας πληροφορεί ο Συνταγματάρχης Γιακουμής στο πολεμικό του ημερολόγιο.
Ο επικεφαλής αξιωματικός σε άπταιστα Ελληνικά ζητά τον αρχηγό του φρουρίου Π8. Η σκηνή που ακολουθεί, ζωντανεύει, χωρίς υπερβολή, την Αλαμάνα με το Διάκο της πάνω στα Μακεδονικά βουνά. Ευθυτενής, με αγέρωχη αξιοπρέπεια χωρίς ίχνος πρόκλησης και ανόητης επίδειξης, κάνει ο Ίτσιος δυο - τρία βήματα μπροστά, χαιρετά στρατιωτικά το Γερμανό Αξιωματικό και με σταθερή φωνή αναφέρει:
- Ίτσιος Δημήτριος, λοχίας πεζικού.

Ξαφνιάζεται ο άλλος. Στα μάτια του εύκολα θα μπορούσε να διακρίνει κανείς το θαυμασμό του για το παλληκάρι.
- Συγχαρητήρια λοχία. Με τη γενναιότητά σου ζωντάνεψες εδώ πάνω, σε τούτα τα βουνά, την πανάρχαια ιστορία των προγόνων σου.
Αμέσως μετά του κάνει νεύμα να τον ακολουθήσει. Τον οδηγεί στο ξέφωτο μπροστά από το πολυβολείο, και δείχνοντας του τις δεκάδες των πτωμάτων των στρατιωτών του - πάνω από 200 κατά έγκυρη εκτίμηση - του λέει:
- Αυτό που βλέπεις λοχία είναι έργο δικό σου.
Ο Ίτσιος γαλήνιος σαν όλους τους πραγματικούς ήρωες απαντά λακωνικά:
- Έπραξα το καθήκον μου.
- Εσύ έπραξες το καθήκον σου. Τώρα η σειρά μου να «εκτελέσω» κι εγώ το δικό μου καθήκον.

Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Ελλήνων και Γερμανών στρατιωτών, βγάζει το πιστόλι του και στυλώνοντάς το στον κρόταφο του παλληκαριού τον εκτελεί εν ψυχρώ. Πέφτει άψυχο το παλληκάρι στα πόδια του εκτελεστή του. Μια αυλακιά άλικο αίμα πνίγει τα πρώτα αγριολούλουδα της «Ομορφοπλαγιάς» σημαδεύοντας τα όρια της γενναιότητας της πατριδολατρίας και της θυσίας από τη μια και της βαρβαρότητας, του φασισμού και της απανθρωπιάς από την άλλη. Ψυχρή, εγκληματική δολοφονία. Ο Γερμανός ήξερε καλά πως τη στιγμή εκείνη, διέπραττε ένα έγκλημα πολέμου, μια στυγνή κι αποτρόπαια δολοφονία, μπροστά στα απορημένα βλέμματα των δικών του στρατιωτών και στα γεμάτα πίκρα και αγανάκτηση βλέμματα των συμπολεμιστών του Ίτσιου. Γιατί, ο λοχίας τους, δεν έπεσε. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ. Έφυγε από τη ζωή άδικα, μια όμορφη Απριλιάτικη ημέρα στην καρδιά της άνοιξης…
Η θυσία του έχει καταγραφεί σε σχετική πολεμική έκθεση του 111/70 τάγματος Πεζικού, όπου μεταξύ των άλλων, αναφέρονται :
«….ο γενναίος Ίτσιος Δημήτριος με το σκληρό θάνατό του θα εισέλθει στο πάνθεον των ηρώων και η ιστορία θα αναγράφει το όνομά του προς παραδειγματισμό των επερχόμενων γενεών....»

Το πτώμα του, μαζί με αυτά των άλλων συμπολεμιστών του, ετάφη στην Ομορφοπλαγιά. Το 1946, η σύζυγός του, Άννα, μαζί με άλλους συγχωριανούς, ξέθαψαν και μετέφεραν τα οστά του και των άλλων πεσόντων στο Ηρώο του χωριού Άνω Πορόια. Είναι η χρονιά που απονέμεται μεταθανάτια στο λοχία ο βαθμός του Επιλοχία και το Αργυρό Αριστείο Ανδρείας για τη γενναιότητα και το θάρρος του. Πολλά χρόνια μετά στήνεται στην «Ομορφοπλαγιά» και κοντά στο θρυλικό πλέον Π8 αναμνηστική στήλη, το δε στρατόπεδο που υπάρχει στο χώρο της θυσίας του ονομάζεται «Στρατόπεδο Ίτσιου». Τέλος στις 10 Αυγούστου 1980, σε επίσημη τελετή γίνονται τα αποκαλυπτήρια της γλυπτικής σύνθεσης της κεντρικής πλατείας του χωριού Άνω Πορόια.
Σήμερα, επίκαιρα όσο ποτέ, ο ήρωας Δημήτριος Ίτσιος βροντοφωνάζει με τη χάλκινη σιωπή της προτομής του από την κεντρική πλατεία του Μακεδονίτικου κεφαλοχωριού, σε απόσταση αναπνοής από τα συμβατικά σύνορα του ασύνορου Ελληνισμού, ότι τα κόκκαλα των παλαιών και νέων Μακεδόνων ηρώων τσακίζουν αλύπητα τα βέβηλα χέρια φίλων και εχθρών, για όποια απόπειρα καπήλευσης της Ελληνικής ιστορίας.

- Ίτσιος Δημήτριος του Ευσταθίου...
- Παρών!